Πονηρός ο φιλελέρας

Είναι παραπάνω από προφανές ότι η δυνατότητα να μιλήσεις για την «Ελληνική Ταυτότητα» (κι όχι «Ελληνική Ιδιαιτερότητα») [1] στα στενά χρονικά πλαίσια που επιβάλουν εκδηλώσεις του είδους είναι κάτι περισσότερο από άθλος. Ειδικότερα, όταν αυτό συναρτάται κι από μια συσχέτιση με την ανάλυση της «Ελληνικής Κρίσης». [2] Ακόμα και αν σου ζητηθεί, ή αυτοβούλως περιοριστείς σε ένα μόνο ενδεχόμενο από τα σενάρια της «κρίσης» και της σύνδεσης αυτής με την ελληνικότητα, η νοηματοδότηση (κεντρική σημασία) που θα προσδώσεις στο «αφήγημα» μπορεί (δύναται) να είναι μόνο μια σχεδόν καθαρή αυθαιρεσία.

Περισσότερα

#τέλος

Στο #τέλος οι μετά-μοντέρνοι – #queer – μετά-άνθρωποι αποδίδουν, σχεδόν πάντα, έναν τόνο δραματικό, προβάλλουν μια προφητεία με φιλοδοξία τραγική..

Περισσότερα