Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Ο φλώρος είναι ο κοινωνικός ιδιότυπος που με καταδιώκει από τα παιδικά μου χρόνια. Ειδικότερα ο φλωρόπουστας, είναι ο μόνιμος πρωταγωνιστής στους εφιάλτες που στοιχειώνουν τα όνειρά μου, από την εφηβεία μου, όταν και συναισθάνθηκα την αριστοκρατική καταγωγή μου και τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτή. Όπως έχω ήδη κοινοποιήσει στην «εξομολόγηση ενός ασήμαντου ανθρώπου»:

Περισσότερα

Δεν είναι ηλίθιος, είναι επικίνδυνος.

Η ομιλία ενός αρχηγού στο κομματικό ακροατήριο, σηματοδοτεί και σηματοδοτείτε από την πολιτική συγκυρία. Συνήθως θέτει τα ζητήματα της άμεσης προτεραιότητας χωρίς να παραβλέπει την στρατηγική ή ότι τέλος πάντων έχουν ορίσει ως στρατηγική οι φωστήρες του αυλόγυρου. Όταν μάλιστα ο αρχηγός είναι προσωπικότητα πολύ χαμηλού βεληνεκούς όπως ο Alexis και ατόφιο δημιούργημα του lifestyle και των mass media, πράγμα σύνηθες στην πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια, πρέπει οι μυστικοσύμβουλοι να ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση του αρχηγού χωρίς να τον κάνουν να νιώθει “λίγος” (αν δεν το ξέρει ότι είναι “λίγος”), ή να τον “εφοδιάζουν” με απαράμιλλο κυνισμό (αν το ξέρει ότι είναι “λίγος”). Και στις δύο περιπτώσεις, μια καλά προετοιμασμένη ομιλία ξέχειλου συναισθηματισμού, για να γοητεύσει και να διεγείρει το εσωτερικό ακροατήριο, και με μια επιθετική (ή και περισσότερες) essence, που θα γίνουν αντιληπτές ως τέτοιες στο ευρύτερο ακροατήριο, είναι εκ των ων ουκ άνευ (conditio sine qua non).

Περισσότερα